Wooder Vuerelschuet

Waldenrather Vogelschuss

Jeet de Tromm on och de Flöt,
duer et Dörp bim Vuerelschuet,
freut sech alles, Oot on Jonk,
denn noe Vuerelschuet kömmt Bronk.
Geht die Trommel und auch die Flöte,
durchs Dorf beim Vogelschuss,
freuen sich alle, Alt und Jung,
denn nach dem Vogelschuss kommt Fronleichnam.
De Brodderschaft on och de Fahn,
stonnt all parat, stolz wie ene Hahn.
Dann kömmt des Königs Majestät,
de Hauptmann schreit on komandert,
Achtung, präsentiert det Gewehr!
füht an de Front em hin on her.
Die Bruderschaft und auch die Fahne,
stehen bereit, stolz wie ein Hahn.
Dann kommt des Königs Majestät,
der Hauptmann schreit und kommandiert,
Achtung, präsentiert das Gewehr!,
fährt an der Front hin und her.
De Vorstand met Ministerie,
gont och mett an de Front verbie,
dann tröe se en Rieh on Glied,
on fröhlich wött dann afmaschiet.
Die Musik spellt mett Kling on Klang,
sie trecke noe de Vuerelstang.
Der Vorstand und die Minister,
gehen auch mit an der Front vorbei,
dann treten sie an in Reih und Glied,
und fröhlich wird dann abmarschiert.
Die Musik spielt mit Kling und Klang,
sie ziehen nun zur Vogelstange.
On wat mar Been hett,
löppt och mett.
Nügierech wee de Könneng wött.
De Vuerel wu et sech dromm jeht,
ene Jong vöropp, op e Steckske dröcht.
Und was nur Beine hat,
läuft auch mit.
Neugierig wer der König wird.
Der Vogel wo es sich drum geht,
ein Junge vorauf auf ein Stöckchen trägt.
De wött dann opp de Stong gestellt,
on dropp geschoete, bis he fellt.
Det es en löstege Scheterie,
däe tröfft der Kopp,
däe schütt verbie.
Der wird dann auf die Vogelstange gestellt,
und drauf geschossen bis er fällt.
Das ist eine lustige Schießerei,
der eine trifft den Kopf,
der nächste schießt vorbei.
Däe tröfft ene Flügel,
däe der Romp,
bau fellt ene Splenter,
bau ene Stomp.
Et läeste höngt an däe isere Penn,
e Stöckske Hoot,
noch zemlech kleen.
Der nächst trifft einen Flügel,
der andere den Rumpf,
balt fällt ein Splinter,
bald ein Stück Rumpf.
Zuletzt hängt an dem eisernen Pinn
ein Stückchen Holz,
ziemlich klein.
Wäe det Denk öronger hollt,
ess nüe Schötteköneng göllt.
Du, Pitter, schreit et, schet em af,
on werklech geet et,
pang, perdaaf.
Wer das herunter holt,
als neuer Schützenkönig gilt.
Du, Peter, schreit es, schieß es ab,
und wirklich geht es
peng und paaf.
Do fellt det Stöckske op de Eed,
de Pitter wött jetzt dekorert,
det Volk es ganz ut Rand on Band,
weil sie ene nüe Köneng hant.
Man heft em op,
he wött houviert,
on dann wet no et Dörp maschert.
Da fällt das Stückchen auf die Erde,
der Peter wird jetzt dekoriert,
das Volk ist außer Rand und Band,
weil sie einen neuen König haben.
Man hebt ihn hoch,
er wird hofiert,
und dann wird ins Dorf marschiert.
Jetzt jeht et no der Könengsball,
on doe jeht jetzt noch ens de Kall.
Doe geht et duer bis morges fröch,
bis det se allemoll sind möch.
Jetzt geht es zum Königsball,
und da geht es noch mal ums Gespräch.
Da geht es durch bis morgens früh,
bis das sie alle müde sind.
De Köneng schuggelt dann no Huus,
on tröckt de Könengsstaat sech ut.
Veer Grosche falle hemm ut de West,
dett. es der Rest vom Schützenfest.
Der König schaukelt dann nach Hause,
und zieht die Königskleidung aus.
Vier Groschen fallen ihm aus der Weste,
das war der Rest vom Schützenfest.
 
*mündlich überliefert
*mündlich überliefert

Text Mundart

Jeet de Tromm on och de Flöt,
duer et Dörp bim Vuerelschuet,
freut sech alles, Oot on Jonk,
denn noe Vuerelschuet kömmt Bronk.

De Brodderschaft on och de Fahn,
stonnt all parat, stolz wie ene Hahn.
Dann kömmt des Königs Majestät,
de Hauptmann schreit on komandert,
Achtung, präsentiert det Gewehr!
füht an de Front em hin on her.

De Vorstand met Ministerie,
gont och mett an de Front verbie,
dann tröe se en Rieh on Glied,
on fröhlich wött dann afmaschiet.
Die Musik spellt mett Kling on Klang,
sie trecke noe de Vuerelstang.

On wat mar Been hett,
löppt och mett.
Nügierech wee de Könneng wött.
De Vuerel wu et sech dromm jeht,
ene Jong vöropp, op e Steckske dröcht.

De wött dann opp de Stong gestellt,
on dropp geschoete, bis he fellt.
Det es en löstege Scheterie,
däe tröfft der Kopp,
däe schütt verbie.

Däe tröfft ene Flügel,
däe der Romp,
bau fellt ene Splenter,
bau ene Stomp.
Et läeste höngt an däe isere Penn,
e Stöckske Hoot,
noch zemlech kleen.

Wäe det Denk öronger hollt,
ess nüe Schötteköneng göllt.
Du, Pitter, schreit et, schet em af,
on werklech geet et,
pang, perdaaf.

Do fellt det Stöckske op de Eed,
de Pitter wött jetzt dekorert,
det Volk es ganz ut Rand on Band,
weil sie ene nüe Köneng hant.
Man heft em op,
he wött houviert,
on dann wet no et Dörp maschert.

Jetzt jeht et no der Könengsball,
on doe jeht jetzt noch ens de Kall.
Doe geht et duer bis morges fröch,
bis det se allemoll sind möch.

De Köneng schuggelt dann no Huus,
on tröckt de Könengsstaat sech ut.
Veer Grosche falle hemm ut de West,
dett. es der Rest vom Schützenfest.

 

*mündlich überliefert

Text hochdeutsch

Geht die Trommel und auch die Flöte,
durchs Dorf beim Vogelschuss,
freuen sich alle, Alt und Jung,
denn nach dem Vogelschuss kommt Fronleichnam.

Die Bruderschaft und auch die Fahne,
stehen bereit, stolz wie ein Hahn.
Dann kommt des Königs Majestät,
der Hauptmann schreit und kommandiert,
Achtung, präsentiert das Gewehr!,
fährt an der Front hin und her.

Der Vorstand und die Minister,
gehen auch mit an der Front vorbei,
dann treten sie an in Reih und Glied,
und fröhlich wird dann abmarschiert.
Die Musik spielt mit Kling und Klang,
sie ziehen nun zur Vogelstange.

Und was nur Beine hat,
läuft auch mit.
Neugierig wer der König wird.
Der Vogel wo es sich drum geht,
ein Junge vorauf auf ein Stöckchen trägt.

Der wird dann auf die Vogelstange gestellt,
und drauf geschossen bis er fällt.
Das ist eine lustige Schießerei,
der eine trifft den Kopf,
der nächste schießt vorbei.

Der nächst trifft einen Flügel,
der andere den Rumpf,
balt fällt ein Splinter,
bald ein Stück Rumpf.
Zuletzt hängt an dem eisernen Pinn
ein Stückchen Holz,
ziemlich klein.

Wer das herunter holt,
als neuer Schützenkönig gilt.
Du, Peter, schreit es, schieß es ab,
und wirklich geht es
peng und paaf.

Da fällt das Stückchen auf die Erde,
der Peter wird jetzt dekoriert,
das Volk ist außer Rand und Band,
weil sie einen neuen König haben.
Man hebt ihn hoch,
er wird hofiert,
und dann wird ins Dorf marschiert.

Jetzt geht es zum Königsball,
und da geht es noch mal ums Gespräch.
Da geht es durch bis morgens früh,
bis das sie alle müde sind.

Der König schaukelt dann nach Hause,
und zieht die Königskleidung aus.
Vier Groschen fallen ihm aus der Weste,
das war der Rest vom Schützenfest.

*mündlich überliefert

Dir hat dieser Beitrag gefallen?
Dann zeig es uns!

Schreibe uns deine Gedanken zu diesem Text oder lass uns einfach wissen, was du damit verbindest.

Über den Autor

Dechant Josef Pauen

gestorben Oktober 1942

Mehr von Dechant Josef Pauen entdecken

Über diesen Mundartbeitrag

Textart:
Das Beitragsbild stammt von:
Archiv Andrea Lieck
0 Personen haben diesem Beitrag bisher ein "Gefällt mir" gegeben. Wie sieht´s mit dir aus?
Zu diesem Beitrag gibt es auch ein Video!
Dieser Beitrag stammt aus .
aus der Sprachregion Heinsberger-Kernland-Platt in der Rubrik Feste, Gefühlswelt, Heimat, positiv, Soziales

Geht die Trommel und auch die Flöte,
durchs Dorf beim Vogelschuss,
freuen sich alle, Alt und Jung,
denn nach dem Vogelschuss kommt Fronleichnam.

Die Bruderschaft und auch die Fahne,
stehen bereit, stolz wie ein Hahn.
Dann kommt des Königs Majestät,
der Hauptmann schreit und kommandiert,
Achtung, präsentiert das Gewehr!,
fährt an der Front hin und her.

Der Vorstand und die Minister,
gehen auch mit an der Front vorbei,
dann treten sie an in Reih und Glied,
und fröhlich wird dann abmarschiert.
Die Musik spielt mit Kling und Klang,
sie ziehen nun zur Vogelstange.

Und was nur Beine hat,
läuft auch mit.
Neugierig wer der König wird.
Der Vogel wo es sich drum geht,
ein Junge vorauf auf ein Stöckchen trägt.

Der wird dann auf die Vogelstange gestellt,
und drauf geschossen bis er fällt.
Das ist eine lustige Schießerei,
der eine trifft den Kopf,
der nächste schießt vorbei.

Der nächst trifft einen Flügel,
der andere den Rumpf,
balt fällt ein Splinter,
bald ein Stück Rumpf.
Zuletzt hängt an dem eisernen Pinn
ein Stückchen Holz,
ziemlich klein.

Wer das herunter holt,
als neuer Schützenkönig gilt.
Du, Peter, schreit es, schieß es ab,
und wirklich geht es
peng und paaf.

Da fällt das Stückchen auf die Erde,
der Peter wird jetzt dekoriert,
das Volk ist außer Rand und Band,
weil sie einen neuen König haben.
Man hebt ihn hoch,
er wird hofiert,
und dann wird ins Dorf marschiert.

Jetzt geht es zum Königsball,
und da geht es noch mal ums Gespräch.
Da geht es durch bis morgens früh,
bis das sie alle müde sind.

Der König schaukelt dann nach Hause,
und zieht die Königskleidung aus.
Vier Groschen fallen ihm aus der Weste,
das war der Rest vom Schützenfest.

*mündlich überliefert

Jeet de Tromm on och de Flöt,
duer et Dörp bim Vuerelschuet,
freut sech alles, Oot on Jonk,
denn noe Vuerelschuet kömmt Bronk.

De Brodderschaft on och de Fahn,
stonnt all parat, stolz wie ene Hahn.
Dann kömmt des Königs Majestät,
de Hauptmann schreit on komandert,
Achtung, präsentiert det Gewehr!
füht an de Front em hin on her.

De Vorstand met Ministerie,
gont och mett an de Front verbie,
dann tröe se en Rieh on Glied,
on fröhlich wött dann afmaschiet.
Die Musik spellt mett Kling on Klang,
sie trecke noe de Vuerelstang.

On wat mar Been hett,
löppt och mett.
Nügierech wee de Könneng wött.
De Vuerel wu et sech dromm jeht,
ene Jong vöropp, op e Steckske dröcht.

De wött dann opp de Stong gestellt,
on dropp geschoete, bis he fellt.
Det es en löstege Scheterie,
däe tröfft der Kopp,
däe schütt verbie.

Däe tröfft ene Flügel,
däe der Romp,
bau fellt ene Splenter,
bau ene Stomp.
Et läeste höngt an däe isere Penn,
e Stöckske Hoot,
noch zemlech kleen.

Wäe det Denk öronger hollt,
ess nüe Schötteköneng göllt.
Du, Pitter, schreit et, schet em af,
on werklech geet et,
pang, perdaaf.

Do fellt det Stöckske op de Eed,
de Pitter wött jetzt dekorert,
det Volk es ganz ut Rand on Band,
weil sie ene nüe Köneng hant.
Man heft em op,
he wött houviert,
on dann wet no et Dörp maschert.

Jetzt jeht et no der Könengsball,
on doe jeht jetzt noch ens de Kall.
Doe geht et duer bis morges fröch,
bis det se allemoll sind möch.

De Köneng schuggelt dann no Huus,
on tröckt de Könengsstaat sech ut.
Veer Grosche falle hemm ut de West,
dett. es der Rest vom Schützenfest.

 

*mündlich überliefert






Wooder Vuerelschuet - Waldenrather Vogelschuss

aus der Sprachregion Heinsberger-Kernland-Platt in der Rubrik Feste, Gefühlswelt, Heimat, positiv, Soziales
Geht die Trommel und auch die Flöte,
durchs Dorf beim Vogelschuss,
freuen sich alle, Alt und Jung,
denn nach dem Vogelschuss kommt Fronleichnam.
Jeet de Tromm on och de Flöt,
duer et Dörp bim Vuerelschuet,
freut sech alles, Oot on Jonk,
denn noe Vuerelschuet kömmt Bronk.
Die Bruderschaft und auch die Fahne,
stehen bereit, stolz wie ein Hahn.
Dann kommt des Königs Majestät,
der Hauptmann schreit und kommandiert,
Achtung, präsentiert das Gewehr!,
fährt an der Front hin und her.
De Brodderschaft on och de Fahn,
stonnt all parat, stolz wie ene Hahn.
Dann kömmt des Königs Majestät,
de Hauptmann schreit on komandert,
Achtung, präsentiert det Gewehr!
füht an de Front em hin on her.
Der Vorstand und die Minister,
gehen auch mit an der Front vorbei,
dann treten sie an in Reih und Glied,
und fröhlich wird dann abmarschiert.
Die Musik spielt mit Kling und Klang,
sie ziehen nun zur Vogelstange.
De Vorstand met Ministerie,
gont och mett an de Front verbie,
dann tröe se en Rieh on Glied,
on fröhlich wött dann afmaschiet.
Die Musik spellt mett Kling on Klang,
sie trecke noe de Vuerelstang.
Und was nur Beine hat,
läuft auch mit.
Neugierig wer der König wird.
Der Vogel wo es sich drum geht,
ein Junge vorauf auf ein Stöckchen trägt.
On wat mar Been hett,
löppt och mett.
Nügierech wee de Könneng wött.
De Vuerel wu et sech dromm jeht,
ene Jong vöropp, op e Steckske dröcht.
Der wird dann auf die Vogelstange gestellt,
und drauf geschossen bis er fällt.
Das ist eine lustige Schießerei,
der eine trifft den Kopf,
der nächste schießt vorbei.
De wött dann opp de Stong gestellt,
on dropp geschoete, bis he fellt.
Det es en löstege Scheterie,
däe tröfft der Kopp,
däe schütt verbie.
Der nächst trifft einen Flügel,
der andere den Rumpf,
balt fällt ein Splinter,
bald ein Stück Rumpf.
Zuletzt hängt an dem eisernen Pinn
ein Stückchen Holz,
ziemlich klein.
Däe tröfft ene Flügel,
däe der Romp,
bau fellt ene Splenter,
bau ene Stomp.
Et läeste höngt an däe isere Penn,
e Stöckske Hoot,
noch zemlech kleen.
Wer das herunter holt,
als neuer Schützenkönig gilt.
Du, Peter, schreit es, schieß es ab,
und wirklich geht es
peng und paaf.
Wäe det Denk öronger hollt,
ess nüe Schötteköneng göllt.
Du, Pitter, schreit et, schet em af,
on werklech geet et,
pang, perdaaf.
Da fällt das Stückchen auf die Erde,
der Peter wird jetzt dekoriert,
das Volk ist außer Rand und Band,
weil sie einen neuen König haben.
Man hebt ihn hoch,
er wird hofiert,
und dann wird ins Dorf marschiert.
Do fellt det Stöckske op de Eed,
de Pitter wött jetzt dekorert,
det Volk es ganz ut Rand on Band,
weil sie ene nüe Köneng hant.
Man heft em op,
he wött houviert,
on dann wet no et Dörp maschert.
Jetzt geht es zum Königsball,
und da geht es noch mal ums Gespräch.
Da geht es durch bis morgens früh,
bis das sie alle müde sind.
Jetzt jeht et no der Könengsball,
on doe jeht jetzt noch ens de Kall.
Doe geht et duer bis morges fröch,
bis det se allemoll sind möch.
Der König schaukelt dann nach Hause,
und zieht die Königskleidung aus.
Vier Groschen fallen ihm aus der Weste,
das war der Rest vom Schützenfest.
De Köneng schuggelt dann no Huus,
on tröckt de Könengsstaat sech ut.
Veer Grosche falle hemm ut de West,
dett. es der Rest vom Schützenfest.
*mündlich überliefert
 
*mündlich überliefert




text
Wörter: 94
geändert: 30.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Kleen Boosch-Leed – Kleiner Wald-Lied

Kleen Boosch-Leed – Kleiner Wald-Lied

Kleen Boosch-Leed Jerüek van Moos on jroen Flechte! Weeke Trett obWaldesweech! Weè öch jee jevöelt hät, wett van schtell, stäerke…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Heim und Haus,Heimat,Kinder,Kindheit,Natur,positiv
text
Wörter: 339
geändert: 30.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Wooder Vuerelschuet – Waldenrather Vogelschuss

Wooder Vuerelschuet – Waldenrather Vogelschuss

Jeet de Tromm on och de Flöt, duer et Dörp bim Vuerelschuet, freut sech alles, Oot on Jonk, denn noe…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Feste,Gefühlswelt,Heimat,positiv,Soziales
text
Wörter: 239
geändert: 25.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Wenns de om Kerkhof legs – Wenn du auf dem Friedhof liegst

Wenns de om Kerkhof legs – Wenn du auf dem Friedhof liegst

Wenns de om Kerkhof legs 1. Wenns de om Kerkhof legs, dann häste endlich Rouh. Dann mäcks de een för…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Heim und Haus,Kirche,Ratschlag
text
Wörter: 348
geändert: 25.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Os Moddersprook – Unsere Muttersprache

Os Moddersprook – Unsere Muttersprache

Os Moddersprook Os Moddersprook, die kanns de liere, un net bloß, wenn ver Fastelovend fiere. Os Moddersprook dörf nie verjonn.…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Heim und Haus,Heimat,Kinder,Lied

Wooder Vuerelschuet – Waldenrather Vogelschuss

Ein Mundart Beitrags aus: Heinsberger-Kernland-Platt

Waldenrather Vogelschuss

Wooder Vuerelschuet

verfasst von: {acf_name}
vorgetragen von: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
aus der Sprachregion Heinsberger-Kernland-Platt in der Rubrik Feste, Gefühlswelt, Heimat, positiv, Soziales

Geht die Trommel und auch die Flöte,
durchs Dorf beim Vogelschuss,
freuen sich alle, Alt und Jung,
denn nach dem Vogelschuss kommt Fronleichnam.

Die Bruderschaft und auch die Fahne,
stehen bereit, stolz wie ein Hahn.
Dann kommt des Königs Majestät,
der Hauptmann schreit und kommandiert,
Achtung, präsentiert das Gewehr!,
fährt an der Front hin und her.

Der Vorstand und die Minister,
gehen auch mit an der Front vorbei,
dann treten sie an in Reih und Glied,
und fröhlich wird dann abmarschiert.
Die Musik spielt mit Kling und Klang,
sie ziehen nun zur Vogelstange.

Und was nur Beine hat,
läuft auch mit.
Neugierig wer der König wird.
Der Vogel wo es sich drum geht,
ein Junge vorauf auf ein Stöckchen trägt.

Der wird dann auf die Vogelstange gestellt,
und drauf geschossen bis er fällt.
Das ist eine lustige Schießerei,
der eine trifft den Kopf,
der nächste schießt vorbei.

Der nächst trifft einen Flügel,
der andere den Rumpf,
balt fällt ein Splinter,
bald ein Stück Rumpf.
Zuletzt hängt an dem eisernen Pinn
ein Stückchen Holz,
ziemlich klein.

Wer das herunter holt,
als neuer Schützenkönig gilt.
Du, Peter, schreit es, schieß es ab,
und wirklich geht es
peng und paaf.

Da fällt das Stückchen auf die Erde,
der Peter wird jetzt dekoriert,
das Volk ist außer Rand und Band,
weil sie einen neuen König haben.
Man hebt ihn hoch,
er wird hofiert,
und dann wird ins Dorf marschiert.

Jetzt geht es zum Königsball,
und da geht es noch mal ums Gespräch.
Da geht es durch bis morgens früh,
bis das sie alle müde sind.

Der König schaukelt dann nach Hause,
und zieht die Königskleidung aus.
Vier Groschen fallen ihm aus der Weste,
das war der Rest vom Schützenfest.

*mündlich überliefert

Jeet de Tromm on och de Flöt,
duer et Dörp bim Vuerelschuet,
freut sech alles, Oot on Jonk,
denn noe Vuerelschuet kömmt Bronk.

De Brodderschaft on och de Fahn,
stonnt all parat, stolz wie ene Hahn.
Dann kömmt des Königs Majestät,
de Hauptmann schreit on komandert,
Achtung, präsentiert det Gewehr!
füht an de Front em hin on her.

De Vorstand met Ministerie,
gont och mett an de Front verbie,
dann tröe se en Rieh on Glied,
on fröhlich wött dann afmaschiet.
Die Musik spellt mett Kling on Klang,
sie trecke noe de Vuerelstang.

On wat mar Been hett,
löppt och mett.
Nügierech wee de Könneng wött.
De Vuerel wu et sech dromm jeht,
ene Jong vöropp, op e Steckske dröcht.

De wött dann opp de Stong gestellt,
on dropp geschoete, bis he fellt.
Det es en löstege Scheterie,
däe tröfft der Kopp,
däe schütt verbie.

Däe tröfft ene Flügel,
däe der Romp,
bau fellt ene Splenter,
bau ene Stomp.
Et läeste höngt an däe isere Penn,
e Stöckske Hoot,
noch zemlech kleen.

Wäe det Denk öronger hollt,
ess nüe Schötteköneng göllt.
Du, Pitter, schreit et, schet em af,
on werklech geet et,
pang, perdaaf.

Do fellt det Stöckske op de Eed,
de Pitter wött jetzt dekorert,
det Volk es ganz ut Rand on Band,
weil sie ene nüe Köneng hant.
Man heft em op,
he wött houviert,
on dann wet no et Dörp maschert.

Jetzt jeht et no der Könengsball,
on doe jeht jetzt noch ens de Kall.
Doe geht et duer bis morges fröch,
bis det se allemoll sind möch.

De Köneng schuggelt dann no Huus,
on tröckt de Könengsstaat sech ut.
Veer Grosche falle hemm ut de West,
dett. es der Rest vom Schützenfest.

 

*mündlich überliefert






Wooder Vuerelschuet - Waldenrather Vogelschuss

aus der Sprachregion Heinsberger-Kernland-Platt in der Rubrik Feste, Gefühlswelt, Heimat, positiv, Soziales
Geht die Trommel und auch die Flöte,
durchs Dorf beim Vogelschuss,
freuen sich alle, Alt und Jung,
denn nach dem Vogelschuss kommt Fronleichnam.
Jeet de Tromm on och de Flöt,
duer et Dörp bim Vuerelschuet,
freut sech alles, Oot on Jonk,
denn noe Vuerelschuet kömmt Bronk.
Die Bruderschaft und auch die Fahne,
stehen bereit, stolz wie ein Hahn.
Dann kommt des Königs Majestät,
der Hauptmann schreit und kommandiert,
Achtung, präsentiert das Gewehr!,
fährt an der Front hin und her.
De Brodderschaft on och de Fahn,
stonnt all parat, stolz wie ene Hahn.
Dann kömmt des Königs Majestät,
de Hauptmann schreit on komandert,
Achtung, präsentiert det Gewehr!
füht an de Front em hin on her.
Der Vorstand und die Minister,
gehen auch mit an der Front vorbei,
dann treten sie an in Reih und Glied,
und fröhlich wird dann abmarschiert.
Die Musik spielt mit Kling und Klang,
sie ziehen nun zur Vogelstange.
De Vorstand met Ministerie,
gont och mett an de Front verbie,
dann tröe se en Rieh on Glied,
on fröhlich wött dann afmaschiet.
Die Musik spellt mett Kling on Klang,
sie trecke noe de Vuerelstang.
Und was nur Beine hat,
läuft auch mit.
Neugierig wer der König wird.
Der Vogel wo es sich drum geht,
ein Junge vorauf auf ein Stöckchen trägt.
On wat mar Been hett,
löppt och mett.
Nügierech wee de Könneng wött.
De Vuerel wu et sech dromm jeht,
ene Jong vöropp, op e Steckske dröcht.
Der wird dann auf die Vogelstange gestellt,
und drauf geschossen bis er fällt.
Das ist eine lustige Schießerei,
der eine trifft den Kopf,
der nächste schießt vorbei.
De wött dann opp de Stong gestellt,
on dropp geschoete, bis he fellt.
Det es en löstege Scheterie,
däe tröfft der Kopp,
däe schütt verbie.
Der nächst trifft einen Flügel,
der andere den Rumpf,
balt fällt ein Splinter,
bald ein Stück Rumpf.
Zuletzt hängt an dem eisernen Pinn
ein Stückchen Holz,
ziemlich klein.
Däe tröfft ene Flügel,
däe der Romp,
bau fellt ene Splenter,
bau ene Stomp.
Et läeste höngt an däe isere Penn,
e Stöckske Hoot,
noch zemlech kleen.
Wer das herunter holt,
als neuer Schützenkönig gilt.
Du, Peter, schreit es, schieß es ab,
und wirklich geht es
peng und paaf.
Wäe det Denk öronger hollt,
ess nüe Schötteköneng göllt.
Du, Pitter, schreit et, schet em af,
on werklech geet et,
pang, perdaaf.
Da fällt das Stückchen auf die Erde,
der Peter wird jetzt dekoriert,
das Volk ist außer Rand und Band,
weil sie einen neuen König haben.
Man hebt ihn hoch,
er wird hofiert,
und dann wird ins Dorf marschiert.
Do fellt det Stöckske op de Eed,
de Pitter wött jetzt dekorert,
det Volk es ganz ut Rand on Band,
weil sie ene nüe Köneng hant.
Man heft em op,
he wött houviert,
on dann wet no et Dörp maschert.
Jetzt geht es zum Königsball,
und da geht es noch mal ums Gespräch.
Da geht es durch bis morgens früh,
bis das sie alle müde sind.
Jetzt jeht et no der Könengsball,
on doe jeht jetzt noch ens de Kall.
Doe geht et duer bis morges fröch,
bis det se allemoll sind möch.
Der König schaukelt dann nach Hause,
und zieht die Königskleidung aus.
Vier Groschen fallen ihm aus der Weste,
das war der Rest vom Schützenfest.
De Köneng schuggelt dann no Huus,
on tröckt de Könengsstaat sech ut.
Veer Grosche falle hemm ut de West,
dett. es der Rest vom Schützenfest.
*mündlich überliefert
 
*mündlich überliefert




Hinterlassen Sie den ersten Kommentar