Et Kauv su’ep neet mi’e

Das Kalb soff nicht mehr

Et Kauv su’ep neet mi’e
Das Kalb soff nicht mehr
Werr hauwe een kleen Kauv kri’eje, ävver dett supp neet. Vröjer jo’av et Lüü, die dann helpe ku’esche. Sonne Mann wonde in dö Pött. Dett Kauv kri’esch die Be’in biejöneen jöbonge, en dö Schö’erskaar jölacht on ech vü’er do’amet no’a Pött. Pastur wo’ar en dorr Jaart on vro’achde mech, wu’e ech mett dett Kauv hen vohr. Ech vertellde hemm, wat los wo’ar on duu sä’et hä’e, dett wü’er neet nü’edech. Du’en dett Kauv dö Schöttekapp van Ü’em, dä’e Offizier wo’ar, om, dann kann et van alleen suupe.
Wir hatten ein kleines Kalb bekommen, aber das trank nicht. Früher gab es Leute, die konnten dann helfen. Solch ein Mann wohnte in Pütt. Dem Kalb wurden die Beine zusammengebunden, es wurde in die Schubkarre gelegt und ich fuhr damit nach Pütt. Pastor war im Garten und fragte mich, wohin ich mit ihm hinfahre. Ich erzählte ihm, was los war und dann sagte er, das wäre nicht nötig. Setze dem Kalb die Schützenmütze des Onkels auf, der Offizier war, dann kann es von selbst saufen.
Ech vohr ävver no’a Pött on wie ech trück ko’am, sä’et Pastur, dä’e noch en dorr Jaart wo’ar: „Wie wo’ar et dann en Pött“? Ech sarrt, dä’e Mann en Pött sarrt, wie ech hemm alles vertellt hauw: „Du häust hemm dö Krü’en motte schäre, dann häu et Kauv ooch jöso’ape“.
Ich fuhr aber nach Pütt und als ich zurückkam, sagt Pastor, der noch im Garten war: „Wie war es denn in Pütt“? Ich sagte, der Mann in Pütt sagte, nachdem ich ihm alles erzählt hatte: „Du hättest ihm die Tonsur scheren müssen, dann hätte das Kalb auch gesoffen“.

Text Mundart

Et Kauv su’ep neet mi’e

Werr hauwe een kleen Kauv kri’eje, ävver dett supp neet. Vröjer jo’av et Lüü, die dann helpe ku’esche. Sonne Mann wonde in dö Pött. Dett Kauv kri’esch die Be’in biejöneen jöbonge, en dö Schö’erskaar jölacht on ech vü’er do’amet no’a Pött. Pastur wo’ar en dorr Jaart on vro’achde mech, wu’e ech mett dett Kauv hen vohr. Ech vertellde hemm, wat los wo’ar on duu sä’et hä’e, dett wü’er neet nü’edech. Du’en dett Kauv dö Schöttekapp van Ü’em, dä’e Offizier wo’ar, om, dann kann et van alleen suupe.

Ech vohr ävver no’a Pött on wie ech trück ko’am, sä’et Pastur, dä’e noch en dorr Jaart wo’ar: „Wie wo’ar et dann en Pött“? Ech sarrt, dä’e Mann en Pött sarrt, wie ech hemm alles vertellt hauw: „Du häust hemm dö Krü’en motte schäre, dann häu et Kauv ooch jöso’ape“.

Text hochdeutsch

Das Kalb soff nicht mehr

Wir hatten ein kleines Kalb bekommen, aber das trank nicht. Früher gab es Leute, die konnten dann helfen. Solch ein Mann wohnte in Pütt. Dem Kalb wurden die Beine zusammengebunden, es wurde in die Schubkarre gelegt und ich fuhr damit nach Pütt. Pastor war im Garten und fragte mich, wohin ich mit ihm hinfahre. Ich erzählte ihm, was los war und dann sagte er, das wäre nicht nötig. Setze dem Kalb die Schützenmütze des Onkels auf, der Offizier war, dann kann es von selbst saufen.

Ich fuhr aber nach Pütt und als ich zurückkam, sagt Pastor, der noch im Garten war: „Wie war es denn in Pütt“? Ich sagte, der Mann in Pütt sagte, nachdem ich ihm alles erzählt hatte: „Du hättest ihm die Tonsur scheren müssen, dann hätte das Kalb auch gesoffen“.

Dir hat dieser Beitrag gefallen?
Dann zeig es uns!

Schreibe uns deine Gedanken zu diesem Text oder lass uns einfach wissen, was du damit verbindest.

Über den Autor

Heinrich Hilgers

Mehr von Heinrich Hilgers entdecken

Über diesen Mundartbeitrag

Textart:
1 Personen haben diesem Beitrag bisher ein "Gefällt mir" gegeben. Wie sieht´s mit dir aus?
Dieser Beitrag stammt aus .

Das Kalb soff nicht mehr

Wir hatten ein kleines Kalb bekommen, aber das trank nicht. Früher gab es Leute, die konnten dann helfen. Solch ein Mann wohnte in Pütt. Dem Kalb wurden die Beine zusammengebunden, es wurde in die Schubkarre gelegt und ich fuhr damit nach Pütt. Pastor war im Garten und fragte mich, wohin ich mit ihm hinfahre. Ich erzählte ihm, was los war und dann sagte er, das wäre nicht nötig. Setze dem Kalb die Schützenmütze des Onkels auf, der Offizier war, dann kann es von selbst saufen.

Ich fuhr aber nach Pütt und als ich zurückkam, sagt Pastor, der noch im Garten war: „Wie war es denn in Pütt“? Ich sagte, der Mann in Pütt sagte, nachdem ich ihm alles erzählt hatte: „Du hättest ihm die Tonsur scheren müssen, dann hätte das Kalb auch gesoffen“.

Et Kauv su’ep neet mi’e

Werr hauwe een kleen Kauv kri’eje, ävver dett supp neet. Vröjer jo’av et Lüü, die dann helpe ku’esche. Sonne Mann wonde in dö Pött. Dett Kauv kri’esch die Be’in biejöneen jöbonge, en dö Schö’erskaar jölacht on ech vü’er do’amet no’a Pött. Pastur wo’ar en dorr Jaart on vro’achde mech, wu’e ech mett dett Kauv hen vohr. Ech vertellde hemm, wat los wo’ar on duu sä’et hä’e, dett wü’er neet nü’edech. Du’en dett Kauv dö Schöttekapp van Ü’em, dä’e Offizier wo’ar, om, dann kann et van alleen suupe.

Ech vohr ävver no’a Pött on wie ech trück ko’am, sä’et Pastur, dä’e noch en dorr Jaart wo’ar: „Wie wo’ar et dann en Pött“? Ech sarrt, dä’e Mann en Pött sarrt, wie ech hemm alles vertellt hauw: „Du häust hemm dö Krü’en motte schäre, dann häu et Kauv ooch jöso’ape“.






Et Kauv su’ep neet mi’e - Das Kalb soff nicht mehr

Das Kalb soff nicht mehr
Et Kauv su’ep neet mi’e
Wir hatten ein kleines Kalb bekommen, aber das trank nicht. Früher gab es Leute, die konnten dann helfen. Solch ein Mann wohnte in Pütt. Dem Kalb wurden die Beine zusammengebunden, es wurde in die Schubkarre gelegt und ich fuhr damit nach Pütt. Pastor war im Garten und fragte mich, wohin ich mit ihm hinfahre. Ich erzählte ihm, was los war und dann sagte er, das wäre nicht nötig. Setze dem Kalb die Schützenmütze des Onkels auf, der Offizier war, dann kann es von selbst saufen.
Werr hauwe een kleen Kauv kri’eje, ävver dett supp neet. Vröjer jo’av et Lüü, die dann helpe ku’esche. Sonne Mann wonde in dö Pött. Dett Kauv kri’esch die Be’in biejöneen jöbonge, en dö Schö’erskaar jölacht on ech vü’er do’amet no’a Pött. Pastur wo’ar en dorr Jaart on vro’achde mech, wu’e ech mett dett Kauv hen vohr. Ech vertellde hemm, wat los wo’ar on duu sä’et hä’e, dett wü’er neet nü’edech. Du’en dett Kauv dö Schöttekapp van Ü’em, dä’e Offizier wo’ar, om, dann kann et van alleen suupe.
Ich fuhr aber nach Pütt und als ich zurückkam, sagt Pastor, der noch im Garten war: „Wie war es denn in Pütt“? Ich sagte, der Mann in Pütt sagte, nachdem ich ihm alles erzählt hatte: „Du hättest ihm die Tonsur scheren müssen, dann hätte das Kalb auch gesoffen“.
Ech vohr ävver no’a Pött on wie ech trück ko’am, sä’et Pastur, dä’e noch en dorr Jaart wo’ar: „Wie wo’ar et dann en Pött“? Ech sarrt, dä’e Mann en Pött sarrt, wie ech hemm alles vertellt hauw: „Du häust hemm dö Krü’en motte schäre, dann häu et Kauv ooch jöso’ape“.




text
Wörter: 114
geändert: 13.04.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Noochgebeat–Wie au Lüh bea – Nachtgebet–Wie alte Leute beten

Noochgebeat–Wie au Lüh bea – Nachtgebet–Wie alte Leute beten

Noochgebeat – Wie au Lüh bea Och leve Heär, ett woar et wäet, datt ech durf laeve op din Eäd.…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gebet,Gefühlswelt,Heim und Haus,Kirche
text
Wörter: 94
geändert: 31.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Kleen Boosch-Leed – Kleiner Wald-Lied

Kleen Boosch-Leed – Kleiner Wald-Lied

Kleen Boosch-Leed Jerüek van Moos on jroen Flechte! Weeke Trett obWaldesweech! Weè öch jee jevöelt hät, wett van schtell, stäerke…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Heim und Haus,Heimat,Kinder,Kindheit,Natur,positiv,Startseite
text
Wörter: 339
geändert: 31.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Wooder Vuerelschuet – Waldenrather Vogelschuss

Wooder Vuerelschuet – Waldenrather Vogelschuss

Jeet de Tromm on och de Flöt, duer et Dörp bim Vuerelschuet, freut sech alles, Oot on Jonk, denn noe…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Feste,Gefühlswelt,Heimat,positiv,Soziales,Startseite
text
Wörter: 239
geändert: 31.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Wenns de om Kerkhof legs – Wenn du auf dem Friedhof liegst

Wenns de om Kerkhof legs – Wenn du auf dem Friedhof liegst

Wenns de om Kerkhof legs 1. Wenns de om Kerkhof legs, dann häste endlich Rouh. Dann mäcks de een för…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Heim und Haus,Kirche,Ratschlag,Startseite

Et Kauv su’ep neet mi’e – Das Kalb soff nicht mehr

Ein Mundart Beitrags aus: Gangelter-Waldfeuchter-Platt

Das Kalb soff nicht mehr

Et Kauv su’ep neet mi’e

verfasst von: {acf_name}
vorgetragen von: {acf_name_des_interpreten_vortragender}

Das Kalb soff nicht mehr

Wir hatten ein kleines Kalb bekommen, aber das trank nicht. Früher gab es Leute, die konnten dann helfen. Solch ein Mann wohnte in Pütt. Dem Kalb wurden die Beine zusammengebunden, es wurde in die Schubkarre gelegt und ich fuhr damit nach Pütt. Pastor war im Garten und fragte mich, wohin ich mit ihm hinfahre. Ich erzählte ihm, was los war und dann sagte er, das wäre nicht nötig. Setze dem Kalb die Schützenmütze des Onkels auf, der Offizier war, dann kann es von selbst saufen.

Ich fuhr aber nach Pütt und als ich zurückkam, sagt Pastor, der noch im Garten war: „Wie war es denn in Pütt“? Ich sagte, der Mann in Pütt sagte, nachdem ich ihm alles erzählt hatte: „Du hättest ihm die Tonsur scheren müssen, dann hätte das Kalb auch gesoffen“.

Et Kauv su’ep neet mi’e

Werr hauwe een kleen Kauv kri’eje, ävver dett supp neet. Vröjer jo’av et Lüü, die dann helpe ku’esche. Sonne Mann wonde in dö Pött. Dett Kauv kri’esch die Be’in biejöneen jöbonge, en dö Schö’erskaar jölacht on ech vü’er do’amet no’a Pött. Pastur wo’ar en dorr Jaart on vro’achde mech, wu’e ech mett dett Kauv hen vohr. Ech vertellde hemm, wat los wo’ar on duu sä’et hä’e, dett wü’er neet nü’edech. Du’en dett Kauv dö Schöttekapp van Ü’em, dä’e Offizier wo’ar, om, dann kann et van alleen suupe.

Ech vohr ävver no’a Pött on wie ech trück ko’am, sä’et Pastur, dä’e noch en dorr Jaart wo’ar: „Wie wo’ar et dann en Pött“? Ech sarrt, dä’e Mann en Pött sarrt, wie ech hemm alles vertellt hauw: „Du häust hemm dö Krü’en motte schäre, dann häu et Kauv ooch jöso’ape“.






Et Kauv su’ep neet mi’e - Das Kalb soff nicht mehr

Das Kalb soff nicht mehr
Et Kauv su’ep neet mi’e
Wir hatten ein kleines Kalb bekommen, aber das trank nicht. Früher gab es Leute, die konnten dann helfen. Solch ein Mann wohnte in Pütt. Dem Kalb wurden die Beine zusammengebunden, es wurde in die Schubkarre gelegt und ich fuhr damit nach Pütt. Pastor war im Garten und fragte mich, wohin ich mit ihm hinfahre. Ich erzählte ihm, was los war und dann sagte er, das wäre nicht nötig. Setze dem Kalb die Schützenmütze des Onkels auf, der Offizier war, dann kann es von selbst saufen.
Werr hauwe een kleen Kauv kri’eje, ävver dett supp neet. Vröjer jo’av et Lüü, die dann helpe ku’esche. Sonne Mann wonde in dö Pött. Dett Kauv kri’esch die Be’in biejöneen jöbonge, en dö Schö’erskaar jölacht on ech vü’er do’amet no’a Pött. Pastur wo’ar en dorr Jaart on vro’achde mech, wu’e ech mett dett Kauv hen vohr. Ech vertellde hemm, wat los wo’ar on duu sä’et hä’e, dett wü’er neet nü’edech. Du’en dett Kauv dö Schöttekapp van Ü’em, dä’e Offizier wo’ar, om, dann kann et van alleen suupe.
Ich fuhr aber nach Pütt und als ich zurückkam, sagt Pastor, der noch im Garten war: „Wie war es denn in Pütt“? Ich sagte, der Mann in Pütt sagte, nachdem ich ihm alles erzählt hatte: „Du hättest ihm die Tonsur scheren müssen, dann hätte das Kalb auch gesoffen“.
Ech vohr ävver no’a Pött on wie ech trück ko’am, sä’et Pastur, dä’e noch en dorr Jaart wo’ar: „Wie wo’ar et dann en Pött“? Ech sarrt, dä’e Mann en Pött sarrt, wie ech hemm alles vertellt hauw: „Du häust hemm dö Krü’en motte schäre, dann häu et Kauv ooch jöso’ape“.




Hinterlassen Sie den ersten Kommentar