E Glöckske lutt

Ein Glöckchen läutet

E Glöckske lutt
Ein Glöckchen läutet
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

Text Mundart

E Glöckske lutt

Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“

Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“

Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,

On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“

Text hochdeutsch

Ein Glöckchen läutet

Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“

Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.

Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,

Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

Dir hat dieser Beitrag gefallen?
Dann zeig es uns!

Schreibe uns deine Gedanken zu diesem Text oder lass uns einfach wissen, was du damit verbindest.

Über den Autor

Peter Staas

aus Gangelt

Kaum ein anderer hat seine Heimat, den Selfkant, so geschätzt wie der Zahnarzt Peter Staas aus Gangelt. Seine besondere Liebe zum Gangelter Platt hat er in zahlreichen Gedichten zum Ausdruck gebracht und in seinem Buch „Lob des Selfkants“ niedergeschrieben.

Mehr von Peter Staas entdecken

Über den Interpret

Hans-Josef Heuter

aus Schafhausen

Der Dipl.-Ing. Hans-Josef Heuter ist der Geschäftsführer des Heimatvereins Schafhausen und Leiter des Mundart-Arbeitskreises im Verein, aber auch Initiator des „Mundart-Atlas von der Schwalm und Rur bis zur Maas“.

Mehr Texte von Hans-Josef Heuter

Über diesen Mundartbeitrag

Textart:
Im Video vorgetragen von:
0 Personen haben diesem Beitrag bisher ein "Gefällt mir" gegeben. Wie sieht´s mit dir aus?
Zu diesem Beitrag gibt es auch ein Video!
Dieser Beitrag stammt aus Gangelt.
aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag, Startseite

Ein Glöckchen läutet

Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“

Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.

Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,

Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

E Glöckske lutt

Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“

Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“

Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,

On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“






E Glöckske lutt - Ein Glöckchen läutet

aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag, Startseite
Ein Glöckchen läutet
E Glöckske lutt
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“




text
Wörter: 858
geändert: 22.09.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Uut dr joe aue tied – Aus der guten alten Zeit

Uut dr joe aue tied – Aus der guten alten Zeit

Uut dr joe aue tied Wa wett dann noch wat vröjer wuer meen so dä tied vörr achzech joar. Wa…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Arbeitsleben,Heim und Haus,Heimat,Oos Platt Frühling 1982
text
Wörter: 216
geändert: 22.09.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Suemer – Sommer

Suemer – Sommer

Suemer Nee, Käänger, woar dat hüüt sue heet, Dat Krööetsch on Kroa maar mööschkes jaape! Du kanns en Vleesch van…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Natur,Oos Platt Sommer 1981
text
Wörter: 79
geändert: 22.09.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Buure-Sprüek-Wöet – Bauern Sprichwörter

Buure-Sprüek-Wöet – Bauern Sprichwörter

Buure-Sprüek-Wöet Juni: Stärke Dau helt d'r Hemmel blau. Morjes Räenge on au Wieverdanz duure neet laung. Wenn et um Zint…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Oos Platt Sommer,Ratschlag,Weisheiten
text
Wörter: 152
geändert: 22.09.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Et wött Kärmes – Es wird Kirmes

Et wött Kärmes – Es wird Kirmes

Et wött Kärmes De Kärmeswiäk hät aanjevoenge sät Mam vör Papp, jez jeet et loss, de Vahn wott Sondech uutjehoenge,…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Feste,Heimat,Oos Platt Sommer 1981

E Glöckske lutt – Ein Glöckchen läutet

Ein Mundart Beitrags aus: Gangelter-Waldfeuchter-Platt

Ein Glöckchen läutet

E Glöckske lutt

verfasst von: {acf_name}
vorgetragen von: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag, Startseite

Ein Glöckchen läutet

Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“

Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.

Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,

Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

E Glöckske lutt

Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“

Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“

Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,

On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“






E Glöckske lutt - Ein Glöckchen läutet

aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag, Startseite
Ein Glöckchen läutet
E Glöckske lutt
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“




Hinterlassen Sie den ersten Kommentar