E Glöckske lutt

Ein Glöckchen läutet

E Glöckske lutt
Ein Glöckchen läutet
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

Text Mundart

E Glöckske lutt

Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“

Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“

Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,

On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“

Text hochdeutsch

Ein Glöckchen läutet

Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“

Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.

Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,

Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

Dir hat dieser Beitrag gefallen?
Dann zeig es uns!

Schreibe uns deine Gedanken zu diesem Text oder lass uns einfach wissen, was du damit verbindest.

Über den Autor

Peter Staas

aus Gangelt

Kaum ein anderer hat seine Heimat, den Selfkant, so geschätzt wie der Zahnarzt Peter Staas aus Gangelt. Seine besondere Liebe zum Gangelter Platt hat er in zahlreichen Gedichten zum Ausdruck gebracht und in seinem Buch „Lob des Selfkants“ niedergeschrieben.

Mehr von Peter Staas entdecken

Über den Interpret

Hans-Josef Heuter

aus Schafhausen

Der Dipl.-Ing. Hans-Josef Heuter ist der Geschäftsführer des Heimatvereins Schafhausen und Leiter des Mundart-Arbeitskreises im Verein, aber auch Initiator des „Mundart-Atlas von der Schwalm und Rur bis zur Maas“.

Mehr Texte von Hans-Josef Heuter

Über diesen Mundartbeitrag

Textart:
Im Video vorgetragen von:
0 Personen haben diesem Beitrag bisher ein "Gefällt mir" gegeben. Wie sieht´s mit dir aus?
Zu diesem Beitrag gibt es auch ein Video!
Dieser Beitrag stammt aus Gangelt.
aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag, Startseite

Ein Glöckchen läutet

Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“

Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.

Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,

Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

E Glöckske lutt

Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“

Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“

Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,

On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“






E Glöckske lutt - Ein Glöckchen läutet

aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag, Startseite
Ein Glöckchen läutet
E Glöckske lutt
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“




text
Wörter: 114
geändert: 13.04.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Noochgebeat–Wie au Lüh bea – Nachtgebet–Wie alte Leute beten

Noochgebeat–Wie au Lüh bea – Nachtgebet–Wie alte Leute beten

Noochgebeat – Wie au Lüh bea Och leve Heär, ett woar et wäet, datt ech durf laeve op din Eäd.…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gebet,Gefühlswelt,Heim und Haus,Kirche
text
Wörter: 94
geändert: 31.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Kleen Boosch-Leed – Kleiner Wald-Lied

Kleen Boosch-Leed – Kleiner Wald-Lied

Kleen Boosch-Leed Jerüek van Moos on jroen Flechte! Weeke Trett obWaldesweech! Weè öch jee jevöelt hät, wett van schtell, stäerke…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Heim und Haus,Heimat,Kinder,Kindheit,Natur,positiv,Startseite
text
Wörter: 339
geändert: 31.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Wooder Vuerelschuet – Waldenrather Vogelschuss

Wooder Vuerelschuet – Waldenrather Vogelschuss

Jeet de Tromm on och de Flöt, duer et Dörp bim Vuerelschuet, freut sech alles, Oot on Jonk, denn noe…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Feste,Gefühlswelt,Heimat,positiv,Soziales,Startseite
text
Wörter: 239
geändert: 31.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Wenns de om Kerkhof legs – Wenn du auf dem Friedhof liegst

Wenns de om Kerkhof legs – Wenn du auf dem Friedhof liegst

Wenns de om Kerkhof legs 1. Wenns de om Kerkhof legs, dann häste endlich Rouh. Dann mäcks de een för…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Heim und Haus,Kirche,Ratschlag,Startseite

E Glöckske lutt – Ein Glöckchen läutet

Ein Mundart Beitrags aus: Gangelter-Waldfeuchter-Platt

Ein Glöckchen läutet

E Glöckske lutt

verfasst von: {acf_name}
vorgetragen von: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag, Startseite

Ein Glöckchen läutet

Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“

Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.

Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,

Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

E Glöckske lutt

Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“

Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“

Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,

On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“






E Glöckske lutt - Ein Glöckchen läutet

aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag, Startseite
Ein Glöckchen läutet
E Glöckske lutt
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“




Hinterlassen Sie den ersten Kommentar