
E Glöckske lutt
Ein Glöckchen läutet
Text Mundart
Text hochdeutsch
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
Text Mundart
E Glöckske lutt
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“
Text hochdeutsch
Ein Glöckchen läutet
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
Dann zeig es uns!
Kommentare zu diesem Beitrag anzeigen
Über diesen Mundartbeitrag
Ein Glöckchen läutet
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
E Glöckske lutt
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“
E Glöckske lutt - Ein Glöckchen läutet
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“

Eemol hüet et Hätz te schlare op – Einmal hört das Herz zu schlagen auf
Eemol hüet et Hätz te schlare op – Einmal hört das Herz zu schlagen auf

E Glöckske lutt – Ein Glöckchen läutet
E Glöckske lutt – Ein Glöckchen läutet

Bang – Angst
Bang – Angst

Der Ruesekranz – Der Rosenkranz
Der Ruesekranz – Der Rosenkranz
E Glöckske lutt – Ein Glöckchen läutet
Ein Glöckchen läutet
E Glöckske lutt
Ein Glöckchen läutet
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
E Glöckske lutt
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“
E Glöckske lutt - Ein Glöckchen läutet
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“




