E Glöckske lutt

Ein Glöckchen läutet

E Glöckske lutt
Ein Glöckchen läutet
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

Text Mundart

E Glöckske lutt

Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“

Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“

Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,

On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“

Text hochdeutsch

Ein Glöckchen läutet

Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“

Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.

Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,

Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

Dir hat dieser Beitrag gefallen?
Dann zeig es uns!

Schreibe uns deine Gedanken zu diesem Text oder lass uns einfach wissen, was du damit verbindest.

Über den Autor

Peter Staas

aus Gangelt

Kaum ein anderer hat seine Heimat, den Selfkant, so geschätzt wie der Zahnarzt Peter Staas aus Gangelt. Seine besondere Liebe zum Gangelter Platt hat er in zahlreichen Gedichten zum Ausdruck gebracht und in seinem Buch „Lob des Selfkants“ niedergeschrieben.

Mehr von Peter Staas entdecken

Über den Interpret

Hans-Josef Heuter

aus Schafhausen

Der Dipl.-Ing. Hans-Josef Heuter ist der Geschäftsführer des Heimatvereins Schafhausen und Leiter des Mundart-Arbeitskreises im Verein, aber auch Initiator des „Mundart-Atlas von der Schwalm und Rur bis zur Maas“.

Mehr Texte von Hans-Josef Heuter

Über diesen Mundartbeitrag

Textart:
Im Video vorgetragen von:
0 Personen haben diesem Beitrag bisher ein "Gefällt mir" gegeben. Wie sieht´s mit dir aus?
Dieser Beitrag stammt aus Gangelt.
aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag

Ein Glöckchen läutet

Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“

Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.

Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,

Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

E Glöckske lutt

Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“

Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“

Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,

On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“






E Glöckske lutt - Ein Glöckchen läutet

aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag
Ein Glöckchen läutet
E Glöckske lutt
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“




text
Wörter: 220
geändert: 20.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Eemol hüet et Hätz te schlare op – Einmal hört das Herz zu schlagen auf

Eemol hüet et Hätz te schlare op – Einmal hört das Herz zu schlagen auf

Eemol hüet et Hätz te schlare op Eemol hüet et Hätz te schlare op. Eemol wüd och dinge Wääch jestopp.…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Kirche,Ratschlag
text
Wörter: 127
geändert: 20.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

E Glöckske lutt – Ein Glöckchen läutet

E Glöckske lutt – Ein Glöckchen läutet

E Glöckske lutt Hüert ihr, wie det Glöckske geet? Et klengt wie ut de Ewegheet: „Ihr Minsche all – nu…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Kirche,Ratschlag
text
Wörter: 46
geändert: 19.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Bang – Angst

Bang – Angst

Bang Bang sette se be dr Dokter Se vöhle sech krank. Dr Dokter, enne kleene Herrjott, mott entscheide, wat et…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Arbeitsleben,Gefühlswelt,Oos Platt Kreis Heinsberg
text
Wörter: 346
geändert: 19.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Der Ruesekranz – Der Rosenkranz

Der Ruesekranz – Der Rosenkranz

Der Ruesekranz on et Jebet, dat wour be os Eldere e höet Dehl. Be denne heschet et noch: "Bete und…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Arbeitsleben,Heim und Haus,Kirche,Oos Platt Kreis Heinsberg,Oos Platt Winter 1984

E Glöckske lutt – Ein Glöckchen läutet

Ein Mundart Beitrags aus: Gangelter-Waldfeuchter-Platt

Ein Glöckchen läutet

E Glöckske lutt

verfasst von: {acf_name}
vorgetragen von: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag

Ein Glöckchen läutet

Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“

Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.

Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,

Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”

E Glöckske lutt

Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“

Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“

Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,

On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“






E Glöckske lutt - Ein Glöckchen läutet

aus der Sprachregion Gangelter-Waldfeuchter-Platt in der Rubrik Gefühlswelt, Kirche, Ratschlag
Ein Glöckchen läutet
E Glöckske lutt
Hört ihr, wie das Glöckchen geht?
Es klingt wie aus der Ewigkeit:
„Ihr Menschen all – nun hört scharf –
Der Tod war hier – hier im Dorf.“
Hüert ihr, wie det Glöckske geet?
Et klengt wie ut de Ewegheet:
„Ihr Minsche all – nu lustert schärp-
Dr duet wor hi – hien et dörp.“
Das Glöckchen schweigt und ist verstummt
Nun läutet es wieder – hört, was es brummt:
„Liebe Leute, es ist eure Plicht als Christ.
Vergebt dem der gestorben ist“.
Det Glöckske schwicht on es verstommt –
Nu lutt et weer – hüert, wat et brommt:
„Leev Lü, et es üer Pflecht äs Chreß
Veräeft demm, dä gestorve es.“
Das Glöckchen ist wieder ruhig und still.
Nun kommt es wieder, hört was es will:
„Ihr alle da unten, groß oder klein,
zum Schluss hilft euch nur Gott allein,
Det Glöckske es weer rüech on stell.
Nu kömmt et weer, hüert watt et well:
„Ihr all doa onge, gruet on kleen,
Et läest hölp öch mar Gott alleen,
Und alles Leben geht vorbei;
Wer ist der Nächste an der Reihe?
Die Sanduhr läuft – die Zeit vergeht:
Leben – Sterben – Ewigkeit!”
On alles Läeve jeet vorbie;
Wäe es dr Noachste an de Rih?
Die Sanduhr löppt – de Tied verjeet:
Läeve – Stärve – Ewegheet!“




Hinterlassen Sie den ersten Kommentar