Der Kalender

Der Kalender

Text Mundart

Text hochdeutsch

Der Kalender
Der Kalender
Der Kalender an de Wonk,
hätt sech jood möm Juahr jekonk.
Wies hä öm de Daach jo uut,
säät öm, watt hä sach un huet.
Der Kalender an der Wand
hat sich gut mit dem Jahr ausgekannt.
Wies ihm die Tage aus
erzählt ihm, was er sieht und hört.
Sưach de Daach sech länge, kötte,
huet en Hüüser un en Hötte,
suach et waaße un et riipe,
huet et Sänsedängele, -schliipe.
Sah die Tage sich verlängern, kürzen,
hörte in Häusern und in Hütten
sah es wachsen und reifen
hörte das Sensendengeln, -schleifen..
Suach Verdrare, Harmeneere,
huet von Striit, Rabatz un Kreeje.
Suach völl Ärmot, Eleng, Hongei,
Nuet un Leed un och Verdruß,
huet von Riikdom, Protze, Sattsinn,
prasse jar em Üverfluß.
Sah Vertragen, Harmonie,
hörte Streit, Krawall und Krieg.
Sah viel Armut, Elend, Hunger,
Not und Leid und auch Verdruss,
sah auch Reichtum, Angeben, Zufriedenheit,
Prassen fast im Überfluss.
Suach de Due opp de Schrare,
huet jonk Liäve en der Warel.
All dat kriech et Juahr de wiete,
vom Kalender, dä verschliete.
Sah die Tote auf der Bahre,
hörte junges Leben im Kinderwagen..
All das bekam das Jahr zu wissen,
vom Kalender, der verschlissen.
Nu am lääste Daach: Sylvester,
es jement er Bröer un Schwester,
alldäm doch jätt nua de senne,
eh ett Neujuahr wer bejenne.
Nun am letzten Tag – Silvester –,
sind seine Brüder und Schwestern,
denn alle denken doch das eine:
ehe das Neujahr wieder beginnt.

Text Mundart

Der Kalender

Der Kalender an de Wonk,
hätt sech jood möm Juahr jekonk.
Wies hä öm de Daach jo uut,
säät öm, watt hä sach un huet.

Sưach de Daach sech länge, kötte,
huet en Hüüser un en Hötte,
suach et waaße un et riipe,
huet et Sänsedängele, -schliipe.

Suach Verdrare, Harmeneere,
huet von Striit, Rabatz un Kreeje.
Suach völl Ärmot, Eleng, Hongei,
Nuet un Leed un och Verdruß,
huet von Riikdom, Protze, Sattsinn,
prasse jar em Üverfluß.

Suach de Due opp de Schrare,
huet jonk Liäve en der Warel.
All dat kriech et Juahr de wiete,
vom Kalender, dä verschliete.

Nu am lääste Daach: Sylvester,
es jement er Bröer un Schwester,
alldäm doch jätt nua de senne,
eh ett Neujuahr wer bejenne.

Text hochdeutsch

Der Kalender

Der Kalender an der Wand
hat sich gut mit dem Jahr ausgekannt.
Wies ihm die Tage aus
erzählt ihm, was er sieht und hört.

Sah die Tage sich verlängern, kürzen,
hörte in Häusern und in Hütten
sah es wachsen und reifen
hörte das Sensendengeln, -schleifen..

Sah Vertragen, Harmonie,
hörte Streit, Krawall und Krieg.
Sah viel Armut, Elend, Hunger,
Not und Leid und auch Verdruss,
sah auch Reichtum, Angeben, Zufriedenheit,
Prassen fast im Überfluss.

Sah die Tote auf der Bahre,
hörte junges Leben im Kinderwagen..
All das bekam das Jahr zu wissen,
vom Kalender, der verschlissen.

Nun am letzten Tag – Silvester –,
sind seine Brüder und Schwestern,
denn alle denken doch das eine:
ehe das Neujahr wieder beginnt.

Dir hat dieser Beitrag gefallen?
Dann zeig es uns!

Schreibe uns deine Gedanken zu diesem Text oder lass uns einfach wissen, was du damit verbindest.

Über den Autor

Sibylla Breuer

aus Harbeck
Mehr von Sibylla Breuer entdecken

Über diesen Mundartbeitrag

Sprachregion:
Textart:
2 Personen haben diesem Beitrag bisher ein "Gefällt mir" gegeben. Wie sieht´s mit dir aus?
Dieser Beitrag stammt aus Harbeck.

Der Kalender

Der Kalender an der Wand
hat sich gut mit dem Jahr ausgekannt.
Wies ihm die Tage aus
erzählt ihm, was er sieht und hört.

Sah die Tage sich verlängern, kürzen,
hörte in Häusern und in Hütten
sah es wachsen und reifen
hörte das Sensendengeln, -schleifen..

Sah Vertragen, Harmonie,
hörte Streit, Krawall und Krieg.
Sah viel Armut, Elend, Hunger,
Not und Leid und auch Verdruss,
sah auch Reichtum, Angeben, Zufriedenheit,
Prassen fast im Überfluss.

Sah die Tote auf der Bahre,
hörte junges Leben im Kinderwagen..
All das bekam das Jahr zu wissen,
vom Kalender, der verschlissen.

Nun am letzten Tag – Silvester –,
sind seine Brüder und Schwestern,
denn alle denken doch das eine:
ehe das Neujahr wieder beginnt.

Der Kalender

Der Kalender an de Wonk,
hätt sech jood möm Juahr jekonk.
Wies hä öm de Daach jo uut,
säät öm, watt hä sach un huet.

Sưach de Daach sech länge, kötte,
huet en Hüüser un en Hötte,
suach et waaße un et riipe,
huet et Sänsedängele, -schliipe.

Suach Verdrare, Harmeneere,
huet von Striit, Rabatz un Kreeje.
Suach völl Ärmot, Eleng, Hongei,
Nuet un Leed un och Verdruß,
huet von Riikdom, Protze, Sattsinn,
prasse jar em Üverfluß.

Suach de Due opp de Schrare,
huet jonk Liäve en der Warel.
All dat kriech et Juahr de wiete,
vom Kalender, dä verschliete.

Nu am lääste Daach: Sylvester,
es jement er Bröer un Schwester,
alldäm doch jätt nua de senne,
eh ett Neujuahr wer bejenne.






Der Kalender - Der Kalender

Der Kalender
Der Kalender
Der Kalender an der Wand
hat sich gut mit dem Jahr ausgekannt.
Wies ihm die Tage aus
erzählt ihm, was er sieht und hört.
Der Kalender an de Wonk,
hätt sech jood möm Juahr jekonk.
Wies hä öm de Daach jo uut,
säät öm, watt hä sach un huet.
Sah die Tage sich verlängern, kürzen,
hörte in Häusern und in Hütten
sah es wachsen und reifen
hörte das Sensendengeln, -schleifen..
Sưach de Daach sech länge, kötte,
huet en Hüüser un en Hötte,
suach et waaße un et riipe,
huet et Sänsedängele, -schliipe.
Sah Vertragen, Harmonie,
hörte Streit, Krawall und Krieg.
Sah viel Armut, Elend, Hunger,
Not und Leid und auch Verdruss,
sah auch Reichtum, Angeben, Zufriedenheit,
Prassen fast im Überfluss.
Suach Verdrare, Harmeneere,
huet von Striit, Rabatz un Kreeje.
Suach völl Ärmot, Eleng, Hongei,
Nuet un Leed un och Verdruß,
huet von Riikdom, Protze, Sattsinn,
prasse jar em Üverfluß.
Sah die Tote auf der Bahre,
hörte junges Leben im Kinderwagen..
All das bekam das Jahr zu wissen,
vom Kalender, der verschlissen.
Suach de Due opp de Schrare,
huet jonk Liäve en der Warel.
All dat kriech et Juahr de wiete,
vom Kalender, dä verschliete.
Nun am letzten Tag – Silvester –,
sind seine Brüder und Schwestern,
denn alle denken doch das eine:
ehe das Neujahr wieder beginnt.
Nu am lääste Daach: Sylvester,
es jement er Bröer un Schwester,
alldäm doch jätt nua de senne,
eh ett Neujuahr wer bejenne.




text
Wörter: 94
geändert: 31.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Kleen Boosch-Leed – Kleiner Wald-Lied

Kleen Boosch-Leed – Kleiner Wald-Lied

Kleen Boosch-Leed Jerüek van Moos on jroen Flechte! Weeke Trett obWaldesweech! Weè öch jee jevöelt hät, wett van schtell, stäerke…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Heim und Haus,Heimat,Kinder,Kindheit,Natur,positiv,Startseite
text
Wörter: 339
geändert: 31.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Wooder Vuerelschuet – Waldenrather Vogelschuss

Wooder Vuerelschuet – Waldenrather Vogelschuss

Jeet de Tromm on och de Flöt, duer et Dörp bim Vuerelschuet, freut sech alles, Oot on Jonk, denn noe…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Feste,Gefühlswelt,Heimat,positiv,Soziales,Startseite
text
Wörter: 239
geändert: 31.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Wenns de om Kerkhof legs – Wenn du auf dem Friedhof liegst

Wenns de om Kerkhof legs – Wenn du auf dem Friedhof liegst

Wenns de om Kerkhof legs 1. Wenns de om Kerkhof legs, dann häste endlich Rouh. Dann mäcks de een för…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Heim und Haus,Kirche,Ratschlag,Startseite
text
Wörter: 348
geändert: 31.03.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Os Moddersprook – Unsere Muttersprache

Os Moddersprook – Unsere Muttersprache

Os Moddersprook Os Moddersprook, die kanns de liere, un net bloß, wenn ver Fastelovend fiere. Os Moddersprook dörf nie verjonn.…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Heim und Haus,Heimat,Kinder,Lied,Startseite

Der Kalender – Der Kalender

Ein Mundart Beitrags aus: Schwalmtal-Platt

Der Kalender

Der Kalender

verfasst von: {acf_name}
vorgetragen von: {acf_name_des_interpreten_vortragender}

Der Kalender

Der Kalender an der Wand
hat sich gut mit dem Jahr ausgekannt.
Wies ihm die Tage aus
erzählt ihm, was er sieht und hört.

Sah die Tage sich verlängern, kürzen,
hörte in Häusern und in Hütten
sah es wachsen und reifen
hörte das Sensendengeln, -schleifen..

Sah Vertragen, Harmonie,
hörte Streit, Krawall und Krieg.
Sah viel Armut, Elend, Hunger,
Not und Leid und auch Verdruss,
sah auch Reichtum, Angeben, Zufriedenheit,
Prassen fast im Überfluss.

Sah die Tote auf der Bahre,
hörte junges Leben im Kinderwagen..
All das bekam das Jahr zu wissen,
vom Kalender, der verschlissen.

Nun am letzten Tag – Silvester –,
sind seine Brüder und Schwestern,
denn alle denken doch das eine:
ehe das Neujahr wieder beginnt.

Der Kalender

Der Kalender an de Wonk,
hätt sech jood möm Juahr jekonk.
Wies hä öm de Daach jo uut,
säät öm, watt hä sach un huet.

Sưach de Daach sech länge, kötte,
huet en Hüüser un en Hötte,
suach et waaße un et riipe,
huet et Sänsedängele, -schliipe.

Suach Verdrare, Harmeneere,
huet von Striit, Rabatz un Kreeje.
Suach völl Ärmot, Eleng, Hongei,
Nuet un Leed un och Verdruß,
huet von Riikdom, Protze, Sattsinn,
prasse jar em Üverfluß.

Suach de Due opp de Schrare,
huet jonk Liäve en der Warel.
All dat kriech et Juahr de wiete,
vom Kalender, dä verschliete.

Nu am lääste Daach: Sylvester,
es jement er Bröer un Schwester,
alldäm doch jätt nua de senne,
eh ett Neujuahr wer bejenne.






Der Kalender - Der Kalender

Der Kalender
Der Kalender
Der Kalender an der Wand
hat sich gut mit dem Jahr ausgekannt.
Wies ihm die Tage aus
erzählt ihm, was er sieht und hört.
Der Kalender an de Wonk,
hätt sech jood möm Juahr jekonk.
Wies hä öm de Daach jo uut,
säät öm, watt hä sach un huet.
Sah die Tage sich verlängern, kürzen,
hörte in Häusern und in Hütten
sah es wachsen und reifen
hörte das Sensendengeln, -schleifen..
Sưach de Daach sech länge, kötte,
huet en Hüüser un en Hötte,
suach et waaße un et riipe,
huet et Sänsedängele, -schliipe.
Sah Vertragen, Harmonie,
hörte Streit, Krawall und Krieg.
Sah viel Armut, Elend, Hunger,
Not und Leid und auch Verdruss,
sah auch Reichtum, Angeben, Zufriedenheit,
Prassen fast im Überfluss.
Suach Verdrare, Harmeneere,
huet von Striit, Rabatz un Kreeje.
Suach völl Ärmot, Eleng, Hongei,
Nuet un Leed un och Verdruß,
huet von Riikdom, Protze, Sattsinn,
prasse jar em Üverfluß.
Sah die Tote auf der Bahre,
hörte junges Leben im Kinderwagen..
All das bekam das Jahr zu wissen,
vom Kalender, der verschlissen.
Suach de Due opp de Schrare,
huet jonk Liäve en der Warel.
All dat kriech et Juahr de wiete,
vom Kalender, dä verschliete.
Nun am letzten Tag – Silvester –,
sind seine Brüder und Schwestern,
denn alle denken doch das eine:
ehe das Neujahr wieder beginnt.
Nu am lääste Daach: Sylvester,
es jement er Bröer un Schwester,
alldäm doch jätt nua de senne,
eh ett Neujuahr wer bejenne.




Hinterlassen Sie den ersten Kommentar