
E Looshüßke
Ein Laubhüttchen
Text Mundart
Text hochdeutsch
Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.
Text Mundart
E Looshüßke
Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.
Oevens jing Pap noch ens eruet,
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.
Wat huet hä dann su lieskes flüstere?
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.
Dat Luek, do en de Jaadeheck
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?
Da Jrell, da wuor dann flott verfloere,
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.
Text hochdeutsch
Ein Laubhüttchen
Man ging früher durch die Straßen hin,
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.
Abends ging Vater noch einmal raus,
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.
Was hört er da so leise geflüstert?
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.
Das Loch da in der Gartenheck’,
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?
Der Ärger, der war dann flott verflogen,
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.
Dann zeig es uns!
Kommentare zu diesem Beitrag anzeigen
Über diesen Mundartbeitrag
Ein Laubhüttchen
Man ging früher durch die Straßen hin,
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.
Abends ging Vater noch einmal raus,
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.
Was hört er da so leise geflüstert?
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.
Das Loch da in der Gartenheck’,
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?
Der Ärger, der war dann flott verflogen,
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.
E Looshüßke
Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.
Oevens jing Pap noch ens eruet,
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.
Wat huet hä dann su lieskes flüstere?
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.
Dat Luek, do en de Jaadeheck
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?
Da Jrell, da wuor dann flott verfloere,
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.
E Looshüßke - Ein Laubhüttchen
Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.

E Schwaljenäst – Ein Schwalbennest
E Schwaljenäst – Ein Schwalbennest

E Looshüßke – Ein Laubhüttchen
E Looshüßke – Ein Laubhüttchen

E Krüz – Ein Kreuz
E Krüz – Ein Kreuz

Du Sölfkont – Du Selfkant
Du Sölfkont – Du Selfkant
E Looshüßke – Ein Laubhüttchen
Ein Laubhüttchen
E Looshüßke
Ein Laubhüttchen
Man ging früher durch die Straßen hin,
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.
Abends ging Vater noch einmal raus,
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.
Was hört er da so leise geflüstert?
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.
Das Loch da in der Gartenheck’,
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?
Der Ärger, der war dann flott verflogen,
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.
E Looshüßke
Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.
Oevens jing Pap noch ens eruet,
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.
Wat huet hä dann su lieskes flüstere?
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.
Dat Luek, do en de Jaadeheck
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?
Da Jrell, da wuor dann flott verfloere,
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.
E Looshüßke - Ein Laubhüttchen
Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.


