E Looshüßke

Ein Laubhüttchen

Text Mundart

Text hochdeutsch

E Looshüßke

Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.
Ein Laubhüttchen
Oevens jing Pap noch ens eruet,
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.
Man ging früher durch die Straßen hin,
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.
Wat huet hä dann su lieskes flüstere?
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.
Abends ging Vater noch einmal raus,
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.
Dat Luek, do en de Jaadeheck
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?
Was hört er da so leise geflüstert?
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.
Da Jrell, da wuor dann flott verfloere,
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.
Das Loch da in der Gartenheck’,
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?
Der Ärger, der war dann flott verflogen,
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.

Text Mundart

E Looshüßke

Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.

Oevens jing Pap noch ens eruet,
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.

Wat huet hä dann su lieskes flüstere?
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.

Dat Luek, do en de Jaadeheck
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?

Da Jrell, da wuor dann flott verfloere,
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.

Text hochdeutsch

Ein Laubhüttchen

Man ging früher durch die Straßen hin,
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.

Abends ging Vater noch einmal raus,
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.

Was hört er da so leise geflüstert?
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.

Das Loch da in der Gartenheck’,
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?

Der Ärger, der war dann flott verflogen,
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.

Dir hat dieser Beitrag gefallen?
Dann zeig es uns!

Schreibe uns deine Gedanken zu diesem Text oder lass uns einfach wissen, was du damit verbindest.

Über den Autor

Maria Schmitz

aus Kleingladbach
Mehr von Maria Schmitz entdecken

Über diesen Mundartbeitrag

Textart:
0 Personen haben diesem Beitrag bisher ein "Gefällt mir" gegeben. Wie sieht´s mit dir aus?
Dieser Beitrag stammt aus Kleingladbach.

Ein Laubhüttchen

Man ging früher durch die Straßen hin,
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.

Abends ging Vater noch einmal raus,
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.

Was hört er da so leise geflüstert?
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.

Das Loch da in der Gartenheck’,
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?

Der Ärger, der war dann flott verflogen,
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.

E Looshüßke

Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.

Oevens jing Pap noch ens eruet,
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.

Wat huet hä dann su lieskes flüstere?
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.

Dat Luek, do en de Jaadeheck
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?

Da Jrell, da wuor dann flott verfloere,
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.






E Looshüßke - Ein Laubhüttchen

Ein Laubhüttchen
E Looshüßke

Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.
Man ging früher durch die Straßen hin,
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.
Oevens jing Pap noch ens eruet,
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.
Abends ging Vater noch einmal raus,
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.
Wat huet hä dann su lieskes flüstere?
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.
Was hört er da so leise geflüstert?
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.
Dat Luek, do en de Jaadeheck
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?
Das Loch da in der Gartenheck’,
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?
Da Jrell, da wuor dann flott verfloere,
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.
Der Ärger, der war dann flott verflogen,
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.




text
Wörter: 95
geändert: 24.02.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

E Schwaljenäst – Ein Schwalbennest

E Schwaljenäst – Ein Schwalbennest

E Schwaljenäst E Schwaljenäst, en Hus voll Jlöck Met Schwaljekenger, veer of vief Stöck. Die aue, die hauen ön leeve…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gefühlswelt,Kinder,Oos Platt Sommer 1984
text
Wörter: 158
geändert: 24.02.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

E Looshüßke – Ein Laubhüttchen

E Looshüßke – Ein Laubhüttchen

E Looshüßke Man fröjer dur de Stroete jing en jedder Jaat e Looshüßke sting, et wuor för sech dodrenn de…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Heim und Haus,Heimat,Natur,Oos Platt Kreis Heinsberg
text
Wörter: 94
geändert: 24.02.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

E Krüz – Ein Kreuz

E Krüz – Ein Kreuz

E Krüz Jedder drächt e Krüz ent Läive: Of der Herrjott et jejäive? - Angere os dermet bedäht? - Verr…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Gebet,Heim und Haus,Heimat,Oos Platt Kreis Heinsberg
text
Wörter: 125
geändert: 24.02.2026
Audio MundartAudio HochdeutchAutor NameAutor FotoAutor Beschr.

Du Sölfkont – Du Selfkant

Du Sölfkont – Du Selfkant

Du Sölfkont Du Sölfkont tösche Maas on Rhien, Oos Lond, oos Heemet, stärk on tröj! Et kann keen beäter Heemet…
von {acf_name}
Interpret: {acf_name_des_interpreten_vortragender}
Heimat,Oos Platt Frühling 1982

E Looshüßke – Ein Laubhüttchen

Ein Mundart Beitrags aus: Wassenberger-Riedelland-Platt

Ein Laubhüttchen

E Looshüßke

verfasst von: {acf_name}
vorgetragen von: {acf_name_des_interpreten_vortragender}

Ein Laubhüttchen

Man ging früher durch die Straßen hin,
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.

Abends ging Vater noch einmal raus,
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.

Was hört er da so leise geflüstert?
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.

Das Loch da in der Gartenheck’,
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?

Der Ärger, der war dann flott verflogen,
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.

E Looshüßke

Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.

Oevens jing Pap noch ens eruet,
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.

Wat huet hä dann su lieskes flüstere?
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.

Dat Luek, do en de Jaadeheck
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?

Da Jrell, da wuor dann flott verfloere,
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.






E Looshüßke - Ein Laubhüttchen

Ein Laubhüttchen
E Looshüßke

Man fröjer dur de Stroete jing
en jedder Jaat e Looshüßke sting,
et wuor för sech dodrenn de reeste
wenn de Sonn äirch schiehn, do wuor et et beeste.
Man ging früher durch die Straßen hin,
in jedem Garten ein Laubhüttchen stand.
Es war für sich, darin zu rasten,
Wenn die Sonne arg schien – da war es das Beste.
Oevens jing Pap noch ens eruet,
of do noch alles wuor en et Luet.
Der Jaat dä wuor noch schönn verschloete
met e Kluester, et wuor net opjebroeke.
Abends ging Vater noch einmal raus,
ob noch alles im Lot war.
Der Garten, der war schön verschlossen,
Mit einem Schloss, es war nicht aufgebrochen.
Wat huet hä dann su lieskes flüstere?
Geweß kuom et ut et Looshüßke!
Hä ding ens spinze on ens luere,
die zwei dodrenn, ding ha beduere.
Was hört er da so leise geflüstert?
Ganz gewiss kam’s aus dem Laubhüttchen!
Er ging ein Stück, um mal zu spähen,
Die zwei darin, bedauerte er.
Dat Luek, do en de Jaadeheck
dat hoh hä hüet noch towjemeckt:
Noch ömmer Lache, – knistere, – Stelle,
wat maare die dann do noch welle?
Das Loch da in der Gartenheck’,
Das hatte er heut noch zugemacht.
Noch immer Lachen, – Knistern, – Stille,
Was mögen die denn da noch wollen?
Da Jrell, da wuor dann flott verfloere,
wie hä dran däht, – vör fofzech Johre,
och en e Looshüßke op en Jaadebank
sie Jlöck hät fonge, vör sie Liäve lank.
Der Ärger, der war dann flott verflogen,
wie er dran dachte – vor fünfzig Jahren,
auch in einem Laubhüttchen auf einer Gartenbank
sein Glück hat gefunden für sein Leben lang.




Hinterlassen Sie den ersten Kommentar